***   بــــه نـام خالــــق زیبائـــــی ها   ***

هنوز هوا گرگ و میش بود که چشمامو باز کردم    و دیدم آسمون ابریه  ...    ناگهان شوق رسیدن پائیز توی دلم چنگ انداخت   و احساسی عاشقانه و نوستالژی بهم دست داد     ؛ غلطی زدم و احساس کردم لابلای نرمی ابرها شناورم    و باز چشمامو دوختم به ابر هائی که مهمان پنجرهء اطاقم شده بودند    و آنوقت بود که متوجه شدم یه برگ خوشرنگ    سبز و نارنجی و زرد   چسبیده به شیشهء پنجره   و خیره شده به من  ... کمی نگاهش کردم   و احساس کردم حرفی برای گفتن داره ...

... آیا   روح پدر   در قالب این برگ   ظاهر شده  و پیامی برای من داره ؟؟؟ ...

هنوز زمان زیادی از پرواز ناگهانی پدر نگذشته  ؛  و من بعد از آخرین شبی که تا صبح با چشمانی خیس از ناباوری در کنارش نشستم و به جسمی که تا چند ساعت پیش روح پدرم در آن جای داشت خیره ماندم ،   تا فراموش نکنم که  ما گاهی اوقات چقدر دیر معنای عشق و محبت رو درک می کنیم    و حتی چشم ها مونو بر روی اون می بندیم  ؛   و به یاد آورم که  تا وقتی هستم تمرین عاشقی کنم  ؛ عشق را جستجو کنم     و آتش عشق را در دلم زنده نگهدارم  ...

و بعد از اون بود   که تصمیم گرفتم که اطاق پدر را بعنوان  یادگاری  انتخاب کنم   و به این اطاق نقل مکان کردم  ؛  و دیگه احساس تنهائی منو ترک کرد ، چون حالا هر وقت که احتیاج به راهنمائی و نصیحت دارم   به چشمان خوشرنگی که رنگ برگ های پائیزی بود   و هر لحظه   و با هر احساسی   رنگش عوض می شد  و رنگ تازه ای به خودش می گرفت  ،  و هنوز هم از توی قاب شیشه ای  روی میز تحریرم  ، با نگاهی نگران و خیس از نم بارانی  ،  همراه منه  نگاه می کنم  و  ...

تکانی به خودم می دم    و بلند می شم  . پنجره را باز می کنم  و برگ را همراه با باد خنکی به اطاقم دعوت می کنم   و با اولین نوازش سر انگشتانم   پیامش رو دریافت می کنم  ...

...  آره  ...  اومده بود بهم بگه  ... 

زود تر از آنچه تصور کنی مثل من راهی یک سفر خواهی شد  ؛ پس بلند شو  سکوتت را بشکن  و از این فرصت حداکثر استفاده را برای رشد به سوی کمال    و رسیدن به خالق  و سر چشمهء عشق ببر  ... و قبل از اینکه بمیری       جوان  ... جاودانه  ... و بی مرگ شو  ...

... برگ را کنار قاب عکس پدر می گذارم   ،  پنجره را باز می کنم  و در آغوش قطرات باران فرو می روم  ...

و من آموختم که  ...

       چقدر خوشبخت بودم که طعم عشق را چشیدم ...

و بهترین هدیه ای که می توانم برای او ببرم قداست  و زیبائی این عشق است  ...

                                             هر چند که دیگران به آن بهاء ندهند  ...   

   آری  ... 

برای شاد بودن و به زندگی بها دادن  همین بس که من لایق عشق باشم ...

         ... پس عاشقانه می بوسمت  و دلم را جایگاه همیشگی ات

خواهم کرد و به یاد خواهم آورد که   عاشق بمانم  ...

                                                              ... و من آموختم که ...

در کوچه های حیــــــــرت

 دنبــــال   خـــویش  بـــودم

گـم    کــرده   بـــودم او را

وامانـــده کیـــــــش  بــودم

                                                  از چشـــــــــــم های بی تاب

                                                  خالی ز هـر چه جـز خــواب

                                                  خیـــــــــــــره عبــــور کردم

                                                   مســـــتانه  چـون مـــی ناب

بــــر دستهـــــای خالـــــی

ردی  ز پای  خـــــواهــش

دیــدم ، چه سرد و غمگین

در حســــرت  نـــــوازش

                                                   پاهــای بستـــــــــــــه  دیـدم

                                                  بــر آرزوی    بــــــــــر بـاد

                                                  عشقی نبـــــــــود  هـــر گــز

                                                 در خاطـــــــــرات  در یــــاد

لبهــــــــــــا پر از تــرانه

امـا تهــــــی از احسـاس

می خواند تو ی گــــوشم

شیطان نفس نسنــــــاس

                                                بازم به خـود رسیــــــــــــــدم

                                               خالـــــــــــــی ز هــر چـه دیدم

                                                خامـــــــوش و بی تمنــــــــــا

                                                از هر چه خود بــــــــــــریدم

در ساکـــت درونـــــــــم

مـــن بـــی صــدا خزیدم

گشتــــم درون خـــود را

تـا رد  نــــــــــــور دیدم

                                               دیـــــدم درون قلبـــــــــــــــــم

                                              خالی شده ز غمهــــــــــــــــــا

                                               جایش نشستـــــــه پیـــــــــری

                                              مغـــــــــــــرور  و بی تمنـــــا

می گفــــــت او چه ساکت

راز نگفتـــــــــــــــه ها را

بــــــی حـــرف  می شنیدم

اســـــــــرار هر دعـــا را

                                                  آری  سکــــــــــوت  تنهــــا

                                                  حـــــرف میـــــان  مــا بود

                                                  چشــــــــــــمان آن غریبــه

                                                  تنهــــــــــــا  ترین صدا بود   . . . 

ملــــــــــــــودی  ...  پائئـــــــز ۸۹